Pamiętam drewniane klocki w przedszkolu, na których były literki i cyferki. Lubiłem się nimi bawić, ale denerwowałem się. Próbowałem ułożyć słowo „DINOZAUR”, a wychodziło „DIO”, bo klocki nie zawierały pełnego alfabetu.

W latach 90. przyszedł czas na Scrabble. Gra stała się niezwykle popularna. W moim rodzinnym domu stała obowiązkowym dodatkiem do ciasta i kawy po niedzielnym obiedzie. Jako osoba z dysgrafią i dysleksją nie miałem jednak szans, by zwyciężać. A nawet kiedy po szczęśliwym losowaniu literek miałem już gotowe piękne 7-literowe słowo, okazywało się, że na planszy brakuje miejsca. To było apogeum frustracji. Mimo to wracałem do stołu, skuszony atmosferą zabawy i z nadzieją, że tym razem może dopisze mi więcej szczęścia.Minęło sporo lat. Gdy zacząłem grać w Scabble’e z moimi dziećmi, zauważyłem, że borykają się z podobnymi problemami, co ja w ich wieku.

Zacząłem szukać innych gier słownych. Wszystkie miały jednak ograniczenia. Przyszła mi wówczas do głowy myśl, by wymyślić coś swojego. Kupiłem drewniane kostki i nakleiłem na nie kolorowe literki. Tak rozpoczęła się nowa zabawa – praca nad nową grą, najpierw z moimi dziećmi, potem w dalszej rodzinie i wśród znajomych.
Prawdziwy test odbył się w klubie Ghost w Krakowie, skupiającego miłośników gier słownych, którzy anagramy układają w myślach na śniadanie, obiad i kolację. Ich początkowy sceptycyzm był dla mnie zapowiedzią obiektywnej oceny. Wrodzona nieśmiałość sprawiła, że po prostu zostawiłem im prototyp i uciekłem, zanim zdążyli zapytać o szczegóły.
Po dwóch tygodniach otrzymałem wiadomość: „Spotkajmy się”. Kiedy usiadłem przy stoliku w kawiarni na krakowskim Lubiczu, serce waliło mi jak młotem. Byłem gotowy na krytykę. Już słyszałem w myślach „Ciekawy pomysł, ale…”.
Nie było „ale”. Były pochwały i kilka mądrych sugestii, jak ulepszyć grę. Wspólnie dopracowaliśmy szczegóły, a przy okazji gra otrzymała to, czego jej bardzo brakowało: nazwę. Tak narodziły się Słowaki.